Playlista z 15.04.2008:



Polecam zapoznać się dogłębniej z twórczością Voluntary Mother Earth pod adresem www.VoluntaryMotherEarth.com bo naprawdę warto

nie mam pełnych utworów roseland niestety

playlista 17.09.2007



do usłyszenia za tydzień

playlista z 04.10.2007:



do usłyszenia w czwartek za tydzień!

idemo dalje

Red Hot Chili Peppers - Live at Red Square, Moscow (1999)

Coldplay - Live 2003

System Of A Down - Live in Astoria (XviD)

Nine Inch Nails - Beside You In Time [DVDRip] (2007)

Password: www.mediaportal.ru

Robert Plant & Jimmy Page - No Quarter: Unledded (dvdrip)

Code:http://lix.in/579fc6
http://lix.in/d84c41
http://lix.in/82afdb
http://lix.in/5398da
http://lix.in/eabcb1
http://lix.in/5ac2b3
http://lix.in/74ec48
http://lix.in/b5d93b
la pass:by_LedZ

The Beatles First U.s. Visit

Evanescence - Live at Rock Am Ring (2007)

Linkin Park - Live @ Rock Am Ring 2007

Password: www.mediaportal.ru

Bon Jovi - Live From London

GNR Rock Am Ring 2006 (ceo)

Pink Floyd - Pulse - 2 DvdRip - 1,5 Gb

Led Zeppelin - Live At The Royal Albert Hall

Roger Waters - MĂŠxico 2.007 - The Dark Side of the Moon Tour -

Pass: www.sonidosdeverdad.com

Deep Purple - The Gillan Years - 730 Mb - DivX - Live & Tv VĂ­deo Anthology

Bob Dylan - MTV Unplugged Live Concert - DvdRip -

Code:Cd 1 - 800 Mb:

Cd 2 - 800 Mb:

Pass: warez-bb.org-fuchimi2

Linkin Park Ft JayZ - Encore Numb [HDTV]

Santana Feat. ManĂĄ - Corazón Espinado

Rage Against The Machine - Democratic National Convention 2000

Guns N' Roses - Osaka, Japan 2007

Miles Davis - Live in Montreal

Nirvana - (Mtv)Unplugged in New York (Dvd Rip)

..no moze poza genialna plytka duetu Page/Plant "No Quarter - unledded" z 1994r., ale to w wiekszosci repertuar Zeppelinow..
No i ostatnia plytka Planta ("Dreamland") tez ma swoj urok wg mnie.. Zreszta swietnie prezentuje sie na zywo! Jakby ktos kiedys mial okazje - goraco polecam! Wielu muzykow na scenie, ciekawe instrumenty i.. blisko sceny czuc zapach kadzidelek, ktore idealnie wkomponowuja sie w muzyke..

POzdr.

nie odwracaj kota ogonem, nie można słuchać Green Day i koniec ;]

Za to można sobie ściągnąć i delektowac się koncertem Jimmiego Page'a i Roberta Planta z 1994r(No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded).

Dla mnie niesamowity klimat mają utwory Zepów stylizowane na nutę bliskowschodnią np Kashmir , In the Light i cała płytka "No quarter - Unledded" Plant'a i Page'a i "Symphonic Kashimr" - świetne aranżacje z wyraxnymi naleciałościami a czasem nawet z muzykami grającymi na ichnich instrumentach - godne polecenia.

Jimmy Page & Robert Plant - 1994 - No Quarter Unledded

Deep Purple - Might Just Take Your Life z California Jamming
a potem pewnie Page & Plant - Since I've Been Loving you z No Quarter Unledded.

Co do PF, to i ja mam tzw. mieszane uczucia, chcoiaż ciemną stronę księżyca i wish you were here jakoś tam trawię. Nie jest to nic szczególnego. Taki solidny pop-rock. Te dwie płyty chyba zabiły PF, bo już nigdy poza nie nie wyszli. I kolejne ich płyty uporczywie się od tych dwu wydawnictw nie mogły oderwać. Nie zastanawiam się, co graliby PF gdyby pozostał z nimi Syd, bo to nie moi faworyci, ale jakoś pominąć ich nie można. Uznająz zatem, że PF to nadmiernie rozdmuchany balon przyznaję im jednak miejsce a MAL-u. I mam tu dużo mniej wątpliwości, niż w przypadku Doors
Procol Harum - z nieśmiertlenym bielszym odcieniem bieli, Grand Hotelem, czy Konkwistadorem raczej trudno byłoby pominąć bez uczucia niedosytu. Zreszta byłem na ich koncercie w Kongresowej i starsi panowie byli wyraźnie wzruszeni i zaskoczeni przyjęciem, jakie im zgotowano - łącznie z lasem zapalniczek. ( chociaż, czy to było PH, czy tylko sam Brooker - to bym się teraz nie zakładał )
Jeżeli idzie o ex Animalsa, to chyba w ilustracji muzycznej ograniczę się do tego właśnie albumu

Jeszcze na TN w ramach klubu konesera przedstawiłem calutką płytę Panów P/P nagraną pod szyldem Honey Drippers. Wzbudziła entuzjazm. Myślę, że do najwybitniejszej kapeli w historii ludzkości wrócimy w ramach Dinozaurowych wątków. LZ nie poddaje się żadnym klasyfikacjom.
Robert - solo pozostał Zeppelinowski
Jimmi - hmmm, Outrider i jego płyta z Black Crowes to tak, ale obecnie to się chyba strasznie leni.
No quarter, czyli MTV unledded uwielbiam
No i nie można zapomnieć o Jonesey'u, chcoaiż jego wydawnictwa nic obecnie wspólnego z LZ nie mają. Zooma bardzo mi się podoba.
Jest jeszcze syn Bonzo - Jason. Też perkusista.

Czuje się wywołana do tablicy przez Profesora Elwooda, dzięki ponad wszechmiar, ze nie jest to tablica z logarytmami, wykresami czy ciagami arytmetrycznymi tylko stary gramofon z płytami Zeppów. Więc posłucham raz jeszcze...

Oki.
Mogę powiedziec, ze Zeppsi sa u mnie na drugim miejscu po Scorpionsach, choc powinnam rzec, ze s? gdzies ponad tym wszystkim, w niedostepnych absolutnie nikomu przestrzeniach, jednym słowem na niebiańskich muzycznych progach. Absolutnie zespól wszechczasów.

Trudno mówić o Ich muzyce, gdyz zbyt mocno porusza, zbyt działa na zmysły, wyobraznię, zbyt wiele wywołuje emocji, wrecz oszałamia, żeby wyrazić to słowami. Nie znam wokalisty, który potrafi wyzwolic swoim głosem tak? burze emocji jak Robert Plant, gdy spiewa, jęczy, zawodzi, krzyczy, łka...

Wymienie kilka moich ulubionych utworów:
Baby I’ m gonna leave you
Since I’ve been loving you
(wyciskacze łez, przepiekne bluesowo - rockowe ballady)
Gallows pole (pie?ń skazańca, “pędz?cy” utwór, niesamowity finał w wykonaniu Planta)
Dazed and confused (mroczny blues, podobno zrzynka z Dixona)
Whole lotta love (totalne szaleństwo)
The battle of evermore (dla fanów Tolkiena;), cudowne partie wokalne, pełne harmonii)
Going to California
Thank you
(przepiekne stonowane ballady, moze nieco banalne)
When the levee breaks (?wietny riff)
Kashmir (prosty riff, ale ile emocji, cudowne orientalizmy, najlepszy z Unledded)
In the light
No Quarter
(och te orientalizmy, klimat)
Comunication breakdown (heavy metal w '69)
Stairway to heaven (klasyka, przepiekna ballada)
D’yer mak’er (za grę słów)

I (inspirowana głównie bluesem), II (bardziej rockowo - bluesowa, czasem wręcz heavy, moja ulubiona), III (rockowo - volkowa, czesto niedoceniana, niesłusznie), IV (hmmm, po prostu esensja stylu Zepps) to absolutna klasyka, pozycje obowiazkowe, dobre jest tez Physical Graffiti. Na pozostałych już nie co brakło pomysłów, chociaz nadal sa niezłe. Tę muze z „pozych Zeppsów” pociagnał dalej Plant na swoich solowych albumach, choc do konca nie znam wszystkiego co nagrał, miał kilka fajnych utworów, np. Monlight in Samosa, Big Log, a 29 Palms to fajny hit na lato.
I jeszcze Page/Plant no Quarter Unledded, nigdzie nawet na płycie Puffa Daddy’ego nie ma tak magicznej wersji Kashmiru... albo No Quarter. Po prostu czarowne, jakby to zapewne powiedział P. Kaczkowski Podobno w Marakeszu panowie Page Plant improwizowali z czlonkami plemienia Gnawa, może stad takie „ludowe” piosenki jak Wah Wah, Yellah, szamańkie, transowe, lubie je. W ogóle lubie takie orientalne „fajerwerki” w muzie i strasznie mi się podobaja te wersje z Unledded nawet bardziej niż pierwotne. O tak, bardziej.

HATTS OF TO LED ZEPPELIN

All My Love - cudowne solo J. P. Jonesa
Achilles last stand - napewno wybija się na raczej przecietnym Presence.

Nowe forum, nowy temat o mojej audycji, czyli o Trójwymiarze

Poniżej archiwum playlist z poprzedniego forum:

Playlista z 24.03.2007:



Playlista z 31.03.2007:



Playlista z 14.04.2007:



Playlista z 24.04.2007:



Playlista z 29.04.2007:



Playlista z 12.05.2007:



Playlista z 02.06.2007:



Playlista z 16.06.2007:



Playlista z 09.10.2007:



Playlista z 16.10.2007:



Playlista z 23.10.2007:



Playlista z 13.11.2007:



Playlista z 20.11.2007:



Playlista z 27.11.2007:



Playlista z 04.12.2007:



Playlista z 11.12.2007:



Playlista z 18.12.2007:



Playlista z 15.01.2008:



Playlista z 22.01.2008:



Playlista z 29.01.2008:



Playlista z 05.02.2008:



Playlista z 12.02.2008:



Playlista z 19.02.2008:



Playlista z 04.03.2008:



Playlista z 11.03.2008:



Playlista z 18.03.2008:



Playlista z 01.04.2008:



Playlista z 15.04.2008:



Playlista z 22.04.2008:



Playlista z 29.04.2008:



Playlista z 06.05.2008:



Playlista z 27.05.2008:



Playlista z 03.06.2008:



Playlista z 25.06.2008:



Playlista z 07.10.2008:



Playlista z 21.10.2008:



Playlista z 28.10.2008:



Playlista z 18.11.2008:



Playlista z 25.11.2008:



Playlista z 02.12.2008:



Za tydzień audycji nie będzie, ponieważ będę na koncercie Joe Bonamassy w Poznaniu. Spróbuję zmontować jakiś blok, który poleci zamiast audycji. Także zapraszam za 2 tygodnie na specjalne wydanie Trójwymiaru z Joe Bonamassą. Do usłyszenia!

Allman Brothers Band - "Live At The Beacon Theatre"



Wiadomo: Allmani wspaniałej muzyki nagrali mnóstwo. Stąd ich koncerty mogą trwać po kilka godzin. I trwają. Live At The Beacon Theatre to dwadzieścia dwa sześcio-, siedmio-, ośmiominutowe utwory, w sumie sto siedemdziesiąt minut muzyki. Jak Statesboro Blues. Jak Come & Go Blues. Jak The Same Thing i Leave Me Blues At Home. Jak Desdemona i Rockin’ Horse z nowszych. Jak nieśmiertelny Whippin’ Post prawie na sam koniec.

Czym urzeka ten koncert? Chyba tym, że starsi panowie (plus młodziutki Derek Trucks) wychodzą na scenę i nie bawiąc się w żadne udziwnienia grają swoje. Stare dobre bluesidła. Pełne rockowej mocy. Ale i jazzowej finezji. W których jest miejsce na przejmujący śpiew i wysmakowane organowe frazy Grega Allmana. A także na porażające dostojeństwem gitarowe solówki Warrena Haynesa (to ten, który pogrywa też w Gov’t Mule) i nieco ostrzejsze, ale nie mniej porywające partie wspomnianego Dereka Trucksa. Z dodatków warto zwrócić uwagę na akustyczną wersję Old Friend (z ostatniego longplaya) zagraną przez Warrena Haynesa i Dereka Trucksa w... garderobie. Poza tym mamy jeszcze przeszło czterdziestominutowy wywiad-rzekę z wszystkimi członkami zespołu. O wszystkim. O przeszłości, o muzyce, o odrodzeniu się The Allman Brothers Band. Że o galerii foto nie wspomnę...

GRZESIEK KSZCZOTEK



Warner/Warner Music Poland
4

Charytatywny koncert Claptona w towarzystwie gwiazd.
Przełom lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych nie był dla Erica Claptona najszczęśliwszym okresem. Śmierć bliskich osób oraz rozterki emocjonalne pchnęły Claptona w zgubny świat alkoholu i narkotyków. Dziś, ponad dwadzieścia lat od tamtych wydarzeń, muzyk jest zupełnie innym człowiekiem. Stało się tak między innymi dzięki pomocy, jakiej wówczas udzielił mu przyjaciel z grupy The Who, Peter Townshend. To właśnie dzięki niemu Clapton powrócił do czynnego życia artystycznego. Dziś to on pomaga tym, którzy tej pomocy potrzebują. Z inicjatywy gitarzysty powstał ośrodek, który pomaga ludziom uzależnionym od alkoholu i narkotyków. Eric Clapton & Friends In Concert – A Benefit For The Crossroads Centre At Antigua został zorganizowany w celu wspomożenia tej instytucji. Jednak relacja z tego koncertu pozbawiona jest przemów i wykładów. Zresztą sam Mistrz Ceremonii zapowiada na początku, że tego wieczora najważniejsza jest muzyka. A tej jest tu naprawdę wiele. Po krótkim wprowadzeniu na scenie pojawia się on, by wraz z zespołem zagrać stary, dobry Hoochie Coochie Man. Wykonywał go już setki razy, ja też miałem okazję niejednokrotnie go wysłuchać, ale tym razem brzmi naprawdę wyśmienicie. Na pewno nie bez znaczenia jest tu skład personalny, jaki tego wieczora towarzyszył artyście. Jest stary przyjaciel Andy Fairweather Low (znany chociażby ze współpracy z Rogerem Watersem), jest genialny basista Nathan East (wspierający m.in. Phila Collinsa i Petera Gabriela), a także legendarny perkusista Steve Gadd. Podczas tego koncertu wystąpili także zaproszeni goście. I to goście nie byle jacy. Jako pierwszy pojawia się niezwykle ceniony saksofonista David Sanborn. A w chwilę później Sheryl Crow, by między innymi w duecie z Maestro wykonać prześliczny, hendrixowski Little Wing. Jest też Mary J. Bilge. No i jest sam Bob Dylan, który pod koniec koncertu wykonuje wraz z Claptonem tytułowy Crossroads. To jest po prostu magiczny koncert, pełen naprawdę pięknej muzyki. Jest Old Love, jest Wonderful Tonight, no i są te utwory, na które z całą pewnością wszyscy zgromadzeni w nowojorskiej Madison Square Garden czekali: Layla oraz Sunshine Of Your Love.

region – 2; dźwięk – DD 5.1, PCM Stereo; obraz – 4:3; napisy – brak
MICHAŁ KIRMUĆ



Warner Music Vision/Warner Music Poland

5

29 listopada 2002 roku w londyńskim Royal Albert Hall zebrali się wszyscy, którzy mieli przez lata spodobność współpracować bliżej z George’em Harrisonem, którzy uważali go za swojego przyjaciela, którzy cenili jego twórczość. Spotkali się, by cieszyć się razem jego muzyką i w ten właśnie sposób go pożegnać. A ów koncert, zorganizowany z inicjatywy żony i syna artysty, Olivii i Dhaniego Harrisonów, przygotowany niezwykle starannie przez Erica Claptona, okazał się jednym z najwspanialszych i najbardziej poruszających hołdów złożonych duchowi ery Beatlesów. Wśród wykonawców nie zabrakło oczywiście dwóch ostatnich członków genialnego zespołu, którzy pozostali przy życiu, Paula McCartneya i Ringo Starra. A oprócz nich i Claptona przez scenę przewinęły się takie znakomitości, jak Jeff Lynne, Gary Brooker, Billy Preston, Andy Fairweather Low, Albert Lee, Klaus Voormann, Jim Capaldi, tworzący trzon niesamowitej supergrupy, a także Tom Petty z towarzyszeniem The Heartbreakers, London Metropolitan Orchestra pod batutą Michaela Kamena, English Chamber Choir, Anoushka Shankar, córka Raviego Shankara, z utworzoną przez siebie orkiestrą i z chórem, oraz reanimowana na ten jeden wieczór trupa Monty Python w składzie z gościnnym udziałem Toma Hanksa. W programie znalazły się liczne beatlesowskie piosenki Harrisona, jak The Inner Light, Old Brown Shoe, If I Needed Someone, Here Comes The Sun, Taxman, I Need You, For You Blue, Something i While My Guitar Gently Weeps. Nie zabrakło też najpiękniejszych utworów z solowego dorobku artysty, jak My Sweet Lord, All Things Must Pass, Isn’t It A Pity, Beware Of Darkness i Give Me Love (Give Me Peace On Earth). O muzyce trochę więcej piszemy jednak w innym miejscu, w recenzji albumu dokumentującego imprezę.

Pięknie wydany w formie digipacku zestaw DVD zawiera aż dwie płyty; jedną wypełnił dwuipółgodzinny dokument rzetelnie relacjonujący cały koncert, drugą nieco krótszy film kinowy rządzący się innymi prawami, a więc pomijający niektóre piosenki, zmieniający kolejność pozostałych, a ponadto zawierający liczne wypowiedzi uczestników. Jest tu też mnóstwo dodatków ukazujących przygotowania do koncertu i zawierających rozmowy z poszczególnymi muzykami. Za wyjątkowo smakowity kąsek uznać wreszcie należy przezabawny, rubaszny reportaż w całości poświęcony reaktywowaniu i występowi trupy Monty Python - dla jej fanów rzecz obowiązkowa.

region - 0; obraz - 4:3 (PAL); dźwięk - DD 5.1, DTS; napisy - angielskie, francuskie, niemieckie, hiszpańskie, włoskie, portugalskie
WIESŁAW WEISS

Cream - "Royal Albert Hall



Na okładce DVD Royal Albert Hall mamy psychodeliczną ilustrację, przetworzone zdjęcie Gingera Bakera, Jacka Bruce’a i Erica Claptona z czasów, gdy jako Cream - w drugiej połowie lat sześćdziesiątych - nadawali ton rockowi na świecie. I otwierali wtedy przed tą muzyką nowe horyzonty. Osiągnąwszy bluesrockowe mistrzostwo, położywszy podwaliny pod hard rock, ruszyli po swojemu w jazzrockową stronę: w czasie koncertów wprowadzali zespołowe improwizacje instrumentalne. W studiu potwierdzali swój artyzm, na estradzie odlatywali wraz z zachwyconą publicznością... Gdy w początku maja tego roku reaktywowany na kilka koncertów Cream zagrał w londyńskim Royal Allbert Hall, tłumnie zgromadzeni słuchacze przyjęli go entuzjastycznie. I wcale nie przeważali rówieśnicy Bakera, Bruce’a i Claptona. Kolejny raz okazało się, że młodzi potrzebują dobrego, starego rocka. Że prawdziwe rockowe legendy łączą pokolenia.

Royal Albert Hall to wydawnictwo dokumentujące wspomniane występy. Reżyser Martyn Atkins ze swą ekipą wykonał dobrą robotę. Świetnie przekazany został koncertowy klimat, oglądamy zespół w akcji to od strony widowni, to od kulis, w odpowiednich momentach mamy ogólne plany lub zbliżenia (można popatrzeć na uduchowioną twarz Claptona grającego solówkę, na poruszającą się stopę Bakera, czy na bukiet róż od fanów położony na scenie...). Montaż jest na tyle, na ile trzeba, podporządkowany muzyce. Członkowie supertria mają już swoje lata i mocno różnią się od swych wizerunków z „nostalgicznej” okładki tego wydawnictwa. Bruce o bardzo pomarszczonej twarzy, już na pierwszy rzut oka robiący wrażenie mocno schorowanego; Clapton, w okularach, bardziej wyglądający na poważnego ojca rodziny niż na rockowego klasyka; Baker niczym zasuszony emeryt... Ale grają i śpiewają doskonale. Może już nie ma dawnej, niesamowitej muzycznej magii, ale pozostaje wielka klasa. Jeśli chodzi o repertuar - trafiamy na dobry przekrój dokonań grupy; z ich własnych numerów są takie pewniaki, jak Sunshine Of Your Love, White Room czy Badge, ze standardów - takie, jak Spoonful, Crossroads, Born Under A Bad Sign. Jeśli chodzi o bonusy - są nimi nagrania pochodzące z innych majowych koncertów... Drugie Sleepy Time Time to ciekawsze kadry i lepszy montaż, drugie We’re Going Wrong chyba wykonane zostało z większym nerwem, no i oczywiście pokazane jest trochę inaczej, a bonusowe Sunshine Of Your Love zaczyna się od swego rodzaju przygrywki, której brak w wersji z podstawowego zestawu. Dodatki zawierają też wywiady z muzykami. Dowiadujemy się od Bakera, że to Clapton zadzwonił do niego i przekonał do reaktywowania Cream. A Clapton zapewnia, że muzyka jest najważniejsza w całym tym przedsięwzięciu. Ja mu wierzę.

WIESŁAW KRÓLIKOWSKI

Cream - "Strange Brew"



Zeapół Cream istniał niezwykle krótko. Zadebiutował latem 1966 roku, a już dwa lata później, w listopadzie 1968 roku, żegnał się z publicznością koncertami w londyńskim Royal Albert Hall. Trudno jednak przecenić wpływ Jacka Bruce'a, Erica Claptona i Gingera Bakera na muzykę rockową.

Strange Brew stara się nam przybliżyć to niezwykłe trio. Główną część stanowi zapis występu, obejmującego wszystkie klasyczne kompozycje grupy z Sunshine Of Your Love, White Room, Crossroads i I Feel Free na czele. Całość zaś przeplatają wspomnienia. Przybliżające tak historię zespołu, jak i powstania poszczególnych kompozycji. Wspomnienia zarówno trójki muzyków Cream, jak i innych znakomitych artystów, na których muzyka Bruce'a, Claptona i Bakera zrobiła szczególne wrażenie. Pojawiają się Alex Van Halen i Robert Cray. Ale są też ci, którzy w tamtych latach spotykali się z muzykami Cream na scenie, jak John Mayall, Buddy Guy czy Carmine Appice. Oglądamy też fragment archiwalnego telewizyjnego występu Jimiego Hendrixa, podczas którego gitarzysta wykonał Sunshine Of Your Love. Niestety, gdyby ktoś chciał podelektować się wirtuozerią Cream, Strange Brew może go rozczarować. Choć muzyki tria w wersji na żywo jest tu naprawdę sporo, została poszatkowana wywiadami i archiwalnymi zdjęciami.

I jeszcze na koniec kilka uwag. Ze względu na okres z jakiego pochodzą nagrania, ich jakość pozostawia wiele do życzenia. To jednak nie przeszkadza aż tak bardzo, jak uporczywy NTSC.

MICHAŁ KIRMUĆ



reż. Larry Charles

Monolith

4

Kolejny po czterogodzinnym Renaldo i Clara, niestety nieznanym u nas, bardzo osobisty film Boba Dylana. Tym razem artysta ograniczył się do napisania scenariusza i zagrania głównej roli, a obowiązki reżysera powierzył komuś innemu, niejakiemu Larry’emu Charlesowi, ale całość zachowała charakter jego wypowiedzi, jego wizji.

Pozornie jest to futurystyczny thriller. Rzecz dzieje się w pogrążonym w chaosie wojen religijnych świecie bliskiej przyszłości. Jesteśmy w nie nazwanym państewku południowoamerykańskim, w którym trwa krwawa rebelia przeciwko wojskowej dyktaturze. Telewizja, powiązana z rządem, wykonuje dziwny ruch - organizuje koncert charytatywny na rzerz ofiar rewolty. Gwiazdą ma być wyciągnięty z więzienia dawny gwiazdor - oczywiście Bob Dylan, nazwany tu Jackiem Fate’em, ale ta zmiana nazwiska nie ma przecież znaczenia. Renaldo, Fate czy Dylan - wszystko to tylko maski tej samej osoby, Roberta Zimmermana, twórcy Blowin’ In The Wind, Like A Rolling Stone, Knockin’ On Heaven’s Door i co najmniej kilkudziesięciu innych piosenek, które zna każdy, choć niekoniecznie wie, kto je napisał i wykonywał jako pierwszy. I Jeźdźcy apokalipsy to oczywiście film przede wszystkim o nim. A cały ten południowoamerykański sztafaż to tylko dekoracja, w której starzejący się i coraz bardziej zgorzkniały artysta zwierza się nam ze swoich doświadczeń, rozterek i rozczarowań. O swojej twórczości mówi w pewnej chwili: Oddałem ją sukinsynom, choć nie mogli lub nie chcieli brać. O świecie, który go otacza: Od dawna już nie staram się niczego zrozumieć.

Zagrał w Jeźdźcach apokalipsy lepiej niż w jakimkolwiek innym filmie w przeszłości, nie tylko w kawałkach fabularnych, w których był tylko przystawką, jak Pat Garret i Billy Kid czy Płonące serca, ale nawet w Renaldo i Clarze. Milczący, coraz bardziej przygnieciony ciężarem życia, popychany przez wszystkich - menażera hazardzistę, który myśli tylko spłacie długów (świetny John Goodman), producentkę telewizyjną, która dba wyłącznie o własną karierę (Jessica Lange), dziennikarza natręta, którego zestaw pytań pochodzi z końca lat sześćdziesiątych (Jeff Bridges), druha z okresu dorastania, który został politykiem (intrygujący Mickey Rourke). Niewiele tu sympatycznych postaci, ale należy do nich bez wątpliwie tajemniczy wielbiciel zwierząt, który w otoczeniu węży wygłasza monolog o podłości natury ludzkiej. To jakby Jim Morrison, o którym krążą przecież plotki, że sfingował swą śmierć i żyje gdzieś w południowoamerykańskiej głuszy (zwłaszcza, że gra go Val Kilmer, odtwórca głównej roli w The Doors Olivera Stone’a). Wprowadzając tę postać Dylan chciał zapewne podzielić się z nami żalem, że zabrakło mu przed laty odwagi, by zakończyć karierę, gdy stała się ciężarem (próbował to zrobić, odsuwając się po wypadku motocyklowym na ubocze).

Skoro rzecz Dylana i o Dylanie, nie mogło zabraknąć piosenek. Artysta wykonuje z ekranu całe mnóstwo swoich utworów, starych i nowych, jak Drifter’s Escape, Watching The River Flow, I’ll Remember You, Down In The Flood i Dirt Road Blues. A jego muzykę przez cały czas słyszymy też w tle, z tym że są to mniej lub bardziej zaskakujące wersje jego kompozycji, firmowane przez takich wykonawców, jak The Ramones, Grateful Dead, ale też Percy Faith czy orkiestra The Golden Gate Strings.

region - 2; obraz - 4:3; dźwięk - DD 5.1; napisy - polskie (+lektor)
WIESŁAW WEISS

http://www.terazrock.pl/dvd.php?DvdId=131

Eric Clapton - "Live In Hyde Park"



Wideografia Claptona, choć i tak już dość imponująca, powiększyła się ostatnio o kolejną płytę DVD. Tym razem na ten nośnik trafił charytatywny koncert, zarejestrowany 29 czerwca 1996 roku w słynnym londyńskim Hyde Parku. Gitarzysta rozpoczął swój set od kompozycji, która jest chyba tą najważniejszą i najbardziej znaną ze wszystkich, jakie wyszły spod jego palców, Layla. Mógł to być wspaniały wstęp. Clapton postanowił jednak przedstawić utwór w wersji akustycznej, znanej z Unplugged, która chyba nie do końca sprawdza się w takiej roli. Tym bardziej, że jest to jedyny akustyczny fragment imprezy.
Tradycyjnie w repertuarze koncertów gitarzysty pojawiają się zarówno utwory z jego płyt, nagranych z Cream, z Derek And The Dominos czy solo, jak i standardy i cudze przeboje. I tak obok niezapomnianych utworów Cream, Badge i White Room, oraz niepowtarzalnych póśniejszych ballad, Wonderful Tonight i Old Love, Clapton serwuje nam takie perełki, jak I Shot The Sheriff, od lat kojarzona zresztą z nim raczej niż z twórcą, Bobem Marleyem. Jest na Live In Hyde Park również piosenka Tearin’ Us Apart, oryginalnie wykonywana w duecie z Tiną Turner, a tutaj z Katie Kissoon, która godnie zastąpiła wielką gwiazdę. Zresztą na wyróżnienie zasługuje każdy z muzyków towarzyszących gitarzyście. Zresztą Andy Fairwether Low, Chris Stainton, Tessa Niles czy wspomniana Kissoon niejednokrotnie wspomagali największych muzyki rockowej (podobnie jak sam Clapton cała czwórka ma na koncie współpracę z Rogerem Watersem). Z kolei Steve Gadd to już legenda sama w sobie, jeden z najważniejszych perkusistów o rodowodzie jazzrockowym.

MICHAŁ KIRMUĆ

Eric Clapton - "One More Car, One More Rider"



To już szóste DVD w dorobku Erica Claptona. Kto wie, czy nie najlepsze. Pięć poprzednich było w jakimś sensie rozliczeniem z przeszłością. Zbiór teledysków z lat 1985-1999 (Clapton Chronicles). Występy w londyńskiej Royall Albert Hall z 1990 i 1991 roku (24 Nights). Akustyczny program w MTV z 1992 (Unplugged). I charytatywne koncerty: w londyńskim Hyde Parku z 1996 (Live In Hyde Park) i nowojorskiej Madison Square Garden z 1999 (In Concert - A Benefit For The Crossroads Centre At Antigua z całą masą zaproszonych przyjaciół). Pomijam tu DVD Cream, jak Cream Farewell Concert z zapisem pożegnalnego występu grupy z listopada 1968 roku, bo to trochę inna para kaloszy.

One More Car, One More Rider zarejestrowano 18 sierpnia 2001 roku w The Staples Center w Los Angeles w Kalifornii. Znalazło się tu dwadzieścia kompozycji (a więc o jedną więcej, Will It Go Round In Circles?, niż na wydanym równolegle dwupłytowym CD). Reszta, w sensie tytułów i ich kolejności, pokrywa się z albumem. Chociaż na CD oprócz nagrań z Kalifornii pojawiły się też inne, zarejestrowane w Tokio, w Japonii.

Jeśli chodzi o obraz... Jest naprawdę perfekcyjny. Już samo sięgnięcie po format panoramiczny sprawia, że czujemy się jak... w kinie. Skorzystanie z dobrodziejstw DTS-u (choć i DD 5.1 całkiem nieźle się tu trzyma) traktować należy już jako rzecz normalną. Teksty piosenek na ekranie - to już niemal luksus (wart naśladowania). Poza tym mamy jeszcze... Claptona. Ubrany w krótki rękaw, na biało, w adidasy. Oszczędny w słowa. Mniej oszczędny, gdy idzie o grę na gitarze i śpiew. Fajnie wygląda fragment, gdy wraz Nathanem Eastem i Andym Fairweather Lowem siedzą sobie z akustycznymi gitarami w rządku na krzesłach i grają jazzrockowo Reptile. Albo gdy z zupełnej ciszy intonuje już, na swoim Fenderze, My Father’s Eyes z płyty Pilgrim z 1998 roku. Takich momentów jest z pewnością więcej. Choćby ten dreszcz emocji przy kończącym wszystko Over The Rainbow (Judy Garland z krainy OZ byłaby z pewnością zachwycona...).

GRZESIEK KSZCZOTEK

Eric Clapton - "Unplugged"



Kameralnie i nastrojowo. Inna strona mistrza.
W pewnym momencie swojej kariery ten legendarny gitarzysta stopniowo zaczął eliminować rockowe instrumentarium, zastępując je akustycznym. Ukoronowaniem tego okresu w jego działalności był występ w cyklicznym programie MTV Unplugged. Koncert ten Eric zdecydował się wydać we wrześniu 1992 na identycznie zatytułowanej płycie. Album spotkał się z niezwykle ciepłym przyjęciem (2. pozycja na listach bestsellerów w Anglii i 1. w Stanach). Ukazała się także kaseta wideo z tym materiałem. Dziś w nasze ręce trafia jej reedycja w formie DVD. Na tle innych artystów występujących na przestrzeni lat w cyklu Unplugged Clapton jawi się jako konserwatysta. Przedstawił program utrzymany w balladowej, wyciszonej tonacji. Ale najwyraęniej dokładnie tego oczekiwała publiczność. Pomimo iż nowa wersja utworu Layla pozbawiona została rockowego pazura, przyjęto ją z ogromną aprobatą. Jednak niewątpliwie najlepiej podczas tego koncertu wypadły te utwory, które nawet w oryginalnych wersjach mogłyby nosić miano unplugged (Tears In Heaven). Po raz kolejny zachwyca również Old Love. A także po raz kolejny swoją klasę pokazali muzycy towarzyszący artyście. Przede wszystkim Andy Fairweather Low. Gitarzysta, który na samym początku jako jedyny towarzyszy mistrzowi w takich utworach jak Before You Accuse Me, Hey Hey. Niesamowity duet. Unplugged jest ważną pozycją w dyskografii gitarzysty. I nawet, jeśli ktoś woli rockowe wcielenie Anglika, to jednak na pewno nie pozostanie obojętnym wobec tego wydawnictwa.

MICHAŁ KIRMUĆ

Frank Zappa - "Does Humor Belong In Music?"



Nieżyjący już etatowy rockowy kpiarz, a zarazem genialny kompozytor i gitarzysta, doczekał się wreszcie pierwszej – w każdym razie pierwszej na naszym rynku – płyty DVD. Zawiera ona zapis występu w The Pier w Nowym Jorku w sierpniu 1984 roku, przed laty pokazany przez naszą telewizję, znany też z kasety VHS.

Sam koncert jest rewelacyjny. Łączy w sobie muzyczne wyrafinowanie zappowskiego jazz rocka czy raczej rocka ożywionego elementami jazzu oraz wykonawczą wirtuozerię z charakterystycznym dla wszelkich wystąpień artysty ładunkiem klownady i szaleństwa. W programie dominują utwory z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, jak Zoot Allures czy Tinsel Town Rebellion, ale nie brak też rzeczy starszych, jak Trouble Every Day z debiutanckiego albumu Freak Out! Niestety, całość nie jest pozbawiona mankamemntów. Należą do nich wprowadzone dość bezmyślnie w samym środku poszczególnych utworów fragmenty wywiadów. Zazwyczaj ciekawe i dowcipne, ale dlaczego kosztem muzyki? Inny minus wydawnictwa to nieznaczne co prawda zakłócenia obrazu, widoczne zwłaszcza w scenach wywiadów, bez wątpienia przeniesionych wprost z VHS, choć na okładce znalazło się zapewnienie, iż film cyfrowo poprawiono (jeśli rzeczywiście tak było, dotyczy to wyłącznie sekwencji koncertowych). Można wreszcie żałować, że wydawcy nie zadbali o przygotowanie napisów. Na pewno całość byłaby bardziej czytelna, gdybyśmy mogli śledzić podane u dołu ekranu teksty wykonywanych utworów. Bo choć muzyka gitarzysty broni się bez słów, jadowite tyrady Zappy stanowią jej istotny element. Dodatków brak.

WIESŁAW WEISS

Jimi Hendrix - "Jimi Hendrix"

[img]http://www.terazrock.pl/files/1065785679r.hendrix.bmp[/img]

Archiwalny dokument, portretujący jednego z najważniejszych gitarzystów muzyki rockowej.
Ten film powstał w 1973 roku, a więc zaledwie trzy lata po śmierci legendarnego gitarzysty. Powstał w okresie, kiedy pamięć o muzyku była ciągle żywa, o czym przekonują wypowiedzi artystów, jak Eric Clapton (Cream) czy Pete Townshend (The Who), ale też najbliższych osób z jego otoczenia, jak ojciec Al Hendrix czy dziewczyna Fayne Pridgon. Poznajemy Hendrixa nie tylko jako wirtuoza, którego nietypowy sposób gry na gitarze w tak ogromny sposób wpłynął na muzykę rockową, ale przede wszystkim jako człowieka. Człowieka bardzo nieśmiałego i naiwnego, a także trochę nieodpowiedzialnego. Dowiadujemy się, że Jimi często nie czytał kontraktów, które podpisywał, co oczywiście nie mogło mu wyjść na dobre. Na początku kariery, kiedy nie był jeszcze popularny, często zastawiał swoją gitarę w lombardzie tuż przed występami, co zazwyczaj kończyło się wykupywaniem jej w ostatniej chwili przez zespół. Dowiadujemy się, że choć zdobył ogromną popularność, wręcz obsesyjnie wstydził się swojego głosu (!!!). Podczas sesji nagraniowych, kiedy przychodził moment nagrywania partii wokalnych, zasłaniał się parawanem, tak by nie było go widać.
Wspomnień jest naprawdę dużo, ale to nie one stanowią o sile tego filmu. Najważniejsza pozostaje muzyka, której tu nie brakuje. Na wyróżnienie zasługują sekwencje z festiwali w Monterey (Hey Joe, Rock Me, Like A Rolling Stone, Wild Thing) i na wyspie Wight (Machine Gun, Red House, In From The Storm) czy też z legendarnego festiwalu Woodstock (The Star Spangled Banner). Jest też fragment występu Hendrixa wraz z grupą Band Of Gypsies w Fillmore East w 1969 roku (Machine Gun). Jedynym dodatkiem na płycie jest oryginalny zwiastun kinowy filmu.

MICHAŁ KIRMUĆ

Jimi Hendrix - "Rainbow Bridge"



Klasyka wkracza w cyfrową erę. Trzydzieści lat po śmierci legendarnego gitarzysty możemy oglądać jego występ z cyfrowej płyty DVD.
Rainbow Bridge jest dość kontrowersyjną pozycją. Pomimo faktu, iż wydawnictwo sygnowane jest imieniem i nazwiskiem Jimiego Hendrixa, to jednak główny bohater pojawia się tam jedynie w krótkim fragmencie. Całość jest fabułą, reżyserską wizją hippisowskiego społeczeństwa amerykańskiego końca lat sześćdziesiątych autorstwa Chucka Weina. Temat jogi, marihuany, LSD oraz kosmicznej świadomości przewija się przez cały czas. Szkoda tylko, że w tym wszystkim muzyka Hendrixa zeszła na drugi plan. Na szczęście film kończy kilkunastominutowy fragment koncertu Jimiego Hendrixa, zarejestrowany w lipcu 1970 roku u stóp wulkanu Olowalu w Maui na Hawajach. Hendrixowi towarzyszyli tego dnia Mitch Mitchell i Billy Cox. Nie jest to najlepszy występ artysty, jaki miałem okazję widzieć i słyszeć, jednak też nie powiem, żeby rozczarowywał. Może jedynie repertuarowo pozostawia do życzenia (ale z drugiej strony ile można zmieścić w siedemnastu minutach?). Szkoda, że Purple Haze zostało zaprezentowane tu jako jeden z fragmentów wiązanki innych utworów. Szkoda, że Voodoo Child pojawiło się jedynie w krótkim fragmencie. Ale cóż, najwyraźniej wizja reżyserska była tu najważniejsza. Tak czy inaczej, jest to ważny dokument i dobrze się stało, że trafił na cyfrowy nośnik. Zastanawia mnie tylko, czy przypadkowi nabywcy, którzy po spojrzeniu na okładkę będą chcieli obejrzeć i wysłuchać gitarzysty, nie będą po prostu rozczarowani. Chyba uczciwiej byłoby reklamować to DVD jako film Chucka Weina z udziałem Jimiego Hendrixa.
Zarówno obraz jak i dęwięk nie są najwyższej jakości, jednak z racji czasu, w jakim został zrealizowany Rainbow Bridge, należy mu się rozgrzeszenie. Poza tym wydawcy zrezygnowali ze wzbogacania płyty o dodatkowe atrakcje, ograniczając się jedynie do interaktywnego menu oraz dyskografii artysty (w postaci reprodukcji czterech okładek płyt wydanych za życia Hendrixa).

MICHAŁ KIRMUĆ

Led Zeppelin - "Led Zeppelin"



sam szczyt sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Na sklepowe półki trafiły także piękne reedycje klasycznych płyt zespołu. Spośród tych nowych wydawnictw, największą gratką dla fanów będzie jednak ten dwupłytowy ekskluzywny zestaw DVD.

Już samo wydanie zachwyca. Estetyczna obwoluta skrywa w sobie piękny, rozkładany digipack, wewnątrz którego znajdują się dwie kolorowe książeczki oraz dwa dyski, na których zalało się ponad pięć godzin wcześniej niedostępnego materiału.

Trudno jest w krótkiej recenzji opisać to, co tam można znaleźć. Postaram się jednak zasygnalizować, czego sympatycy zespołu mogą się spodziewać. DVD Led Zeppelin to przede wszystkim koncerty. Na początek dostajemy zapis występu kwartetu w londyńskim Royal Albert Hall z 1970 roku, czyli z dosyć wczesnego okresu. To Led Zeppelin jeszcze bardzo mocno siedzący w konwencji bluesrockowej. Taki, jaki znamy z dwóch pierwszych płyt. Z tego koncertu, który wypełnił niemal całą pierwszą płytę, największe wrażenie robi z umiarem rozimprowizowany Dazed And Confused, z solówką Page’a zagraną miedzy innymi smykiem. Na uwagę zasługuje jak zawsze niesamowita solówka Johna Bonhama, czyli Moby Dick. Tradycyjnie „Bonzo” używa nie tylko pałek, ale także i samych dłoni.

Na drugiej płycie znalazł się nieco bardzie urozmaicony materiał. Na początek dostajemy Immigrant Song zarejestrowany w 1972 roku, zaś w chwilę później fragment występu Led Zeppelin w Madison Square Garden zarejestrowany rok później. Jako pierwszy Black Dog, świetnie odśpiewany w duecie z publicznością. Zwięźle, treściwie. Taki Zeppelin lubię najbardziej. Choć Misty Mountain Hop i Since I’ve Been Loving You wypadają równie przekonująco.

No i kolejny skok w czasie. Przenosimy się do roku 1975, do londyńskiej Earls Court. Mandolina i gitara akustyczna czyli piękny Going To California (ech ta IV, to był jednak genialny album). W takim kameralnym, często folkowym klimacie (Bron Yr Aur Stomp) pozostajemy jeszcze przez chwilę. Warto chyba wspomnieć, że to właśnie w tym fragmencie wydawnictwa pojawia się nieśmiertelne Stairway To Heaven, swoją drogą w nieco lepszej wersji niż ta, którą pamiętamy z filmu The Song Remains The Same.

Na koniec rok 1979, Knebworth. To Zeppelin w szczytowym okresie popularności. Gigantyczna scena, audytorium też godne najpopularniejszego zespołu rockowego świata. To także Zeppelin w samym środku swoich muzycznych eskapad. Czasami nieco łagodzących brzmienie (In The Evening), kiedy indziej wspaniale je wzbogacających (Kashmir). Ten ostatni zapis kończy nieco zmieniona wersja Whole Lotta Love.

Dodatków też jest bez liku. Jak chociażby klipy (Communication Breakdown, Over The Hills And Far Away, Travelling Riverside Blues), kilka krótkich występów zarejestrowanych w 1969 roku, czy garść archiwalnych wywiadów, a także fragment konferencji prasowej z 1970 roku. A to i tak nie wszystko. Zestaw więc znakomicie przeprowadza przez historię jednej z najważniejszych grup rockowych, ukazując ją od koncertowej strony.

Jakość często jest dużo więcej niż zadowalająca. Tym samym aż dziwne, że udało się te materiały utrzymać w tajemnicy tak długo. Do tego bezkonkurencyjny DTS. Słowem rzecz więcej niż obowiązkowa.

MICHAŁ KIRMUĆ

Page & Plant - "No Quarter - Unledded"



W 1994 roku Jimmy Page i Robert Plant, gitarzysta i wokalista rozwiązanej czternaście lat wcześniej grupy Led Zeppelin, zgodzili się wystąpić w popularnym programie MTV - Unplugged. Chociaż do udziału w przedsięwzięciu nie zaproszono Johna Paula Jonesa, basisty i pianisty legendarnej formacji, dla fanów oznaczało to jedno. Powrót Ołowianego Sterowca. I to powrót nie tylko na jeden telewizyjny występ. Page i Plant ruszyli bowiem później w trasę, która objęła niemal cały świat, w tym także Polskę, a oprócz płyty No Quarter, dokumentującej zdarzenie, nagrali album studyjny Walking Into Clarksdale. Po czym ich drogi znowu się rozeszły.

DVD No Quarter - Unledded przypomina wspomniany program. Materał podstawowy to siedemnaście piosenek, o trzy więcej niż na identycznie zatytułowanej płycie audio (What Is And What Should Never Be, When The Levee Breaks i The Rain Song). Większość z nich to utwory pochodzące z repertuaru Led Zeppelin. Page i Plant świadomie jednak wybrali rzeczy mniej oczywiste. Nie ma tu na przykład Dazed And Confused, Whole Lotta Love czy Stairway To Heaven. Są natomiast No Quarter, Thank You, The Battle Of Evermore, Gallows Pole czy Friends, chociaż jest też słynny Kashmir. Przeważają w każdym razie kompozycje łagodniejsze w wyrazie, często bliskie celtyckiego folku, a także przypominające o fascynacji zespołu Orientem. Zresztą ta fascynacja została tu jeszcze bardziej uwypuklona, na przykład za sprawą partii wokalnej Najmy Akhtar w Battle Of Evermore czy akompaniamentu muzyków arabskich we Friends, Four Sticks i Kashmirze. Taką konwencję podpowiadał zapewne charakter programu Unplugged, chociaż panowie nie do końca się jego założeniom podporządkowali (dlatego zmiana tytułu na Unledded). Kilka utworów, w tym zeppelinowe Thank You, What Is And What Should Never Be, Since I’ve Been Loving You i Kashmir, wykonali bowiem elektrycznie, z hardrockowym uderzeniem. Programu dopełniły cztery zupełnie nowe kompozycje: Wonderful One, City Don’t Cry, Wah Wah i The Truth Explodes (znana też jako Yallah), klimatem odpowiadające pozostałym; zwłaszcza City Don’t Cry i Wah Wah, nagrane z muzykami marokańskimi. Ciekawe, że choć program nakręcono w londyńskim studiu, wykonania kilku utworów zarejestrowano, też na żywo, w plenerze: w Walii (No Quarter, Nobody’s Fault But Mine i When The Levee Breaks) oraz w Maroku (City Don’t Cry, Wah Wah i The Truth Explodes), co bez wątpienia urozmaiciło całość.

Page i zwłaszcza Plant zaprezentowali się w No Quarter w wybornej formie. I choćby z tego względu program ma dla fana Led Zeppelin ogromną, nie tylko sentymentalną wartość. Zwłaszcza, że wiele kompozycji słynnej grupy udało się odświeżyć, dzięki subtelnym zabiegom aranżacyjnym pokazać w nowym świetle. Dotyczy to chociażby Nobody’s Fault But Mine, zagranego akustycznie i wolniej niż przed laty, albo When The Levee Breaks, pozbawionego słynnego loopu perkusyjnego, ożywionego zupełnie inną, rozszalałą partą bębnów w wykonaniu Michaela Lee. Ciekawy wynik dało dodanie orkiestry w Since I’ve Been Loving You. Ale najbardziej intrygująco wypadły wspomniane już utwory wzbogacone przez muzyków arabskich. Warto jednak zaznaczyć, że żaden z utworów Led Zeppelin nie utracił tu nic z ducha pierwowzoru. Wszystkie nadal brzmią od początku do końca zeppelinowo. Tym bardziej zrozumieć można żal Johna Paula Jonesa, który musiał oglądać No Quarter w telewizorze.

DVD zawiera oprócz samego programu kilka interesujących dodatków. Mamy tu więc przede wszystkim krótki film dokumentujący pobyt artystów w Maroku. Mamy jeszcze jeden utwór Led Zeppelin, Black Dog, zarejestrowany w styczniu 1995 w Los Angeles podczas uroczystości wręczenia American Music Awards. Mamy klip do kompozycji Most High z płyty Walking Into Clarksdale. I wreszcie ciekawy wywiad z Page’em i Plantem, sfilmowany na czarno-białej taśmie gdzieś w samym środku ruchu ulicznego w Londynie. Jest też książeczka z wszystkimi informacjami, niestety bez zdjęć z programu.

WIESŁAW WEISS

Pink Floyd - "Rock Milestones. Pink Floyd’s Wish You Were Here - The Essential Albums Of All Time"



Jeśli ktoś oczekuje, że to DVD będzie czymś na kształt oficjalnie wydanego The Making Of The Dark Side Of The Moon, od razu muszę zastrzec - nic z tego. Nie ma co się spodziewać, że David Gilmour czy Roger Waters usiądą w studiu i zaczną pokazywać na przykładach, jak nagrywali płytę. Choć z drugiej strony i tak zadziwiająco dużo znalazło się tu wypowiedzi samych muzyków Pink Floyd. Inna sprawa, że zamiast od razu zabrać się za właściwą płytę, przez pierwsze kilkanaście minut twórcy dobierają się do... Dark Side. Oczywiście znowu o historii płyty i jej charakterze rozprawiają zazwyczaj osoby trzecie. Fajnie, wolno im. My też przecież mądrzymy się na temat różnych artystów, chociażby we wkładkach. Problem jednak w tym, że spodziewałem się, iż tłem dla takich wywodów będzie muzyka, o której mówią. Owszem, możemy usłyszeć fragmenty The Dark Side Of The Moon i Wish You Were Here, ale niestety zazwyczaj są to albo dużo późniejsze wykonania (głównie z Wenecji z 1989 roku, z Knebworth z 1990 i z zeszłorocznego Live . Szkoda, że nie udało się dotrzeć twórcom do występów Pink Floyd z lat siedemdziesiątych (mamy za to fragmenty Astronomy Domine z 1967 i A Saucerful Of Secrets z 1970). Za to do pasji doprowadzają utwory Pink Floyd w wykonaniu innych artystów. A co z samą treścią? Czy dowiadujemy się czegoś nowego? Raczej nie. No chyba, że ktoś nie wie, iż podczas sesji odwiedził muzyków Syd Barrett i że to właśnie jemu dedykowane są Shine On Your Crazy Diamond i Wish You Were Here...

MICHAŁ KIRMUĆ

pink Floyd - "The Wall"



Ćwierćwiecze albumu The Wall Pink Floyd to wystarczający powód, aby przygotować nową edycję DVD z filmem Alana Parkera osnutym na motywach dzieła. Trzeba tylko zadać sobie pytanie, czy w przypadku akurat tego tytułu, który na nośniku DVD swoją premierę miał pięć lat temu, można było coś poprawić. No i tu pojawia się problem. Bo poprzednia edycja była na tyle kompletna i wyczerpująca, że właściwie nie było ani potrzeby, ani możliwości jej czymkolwiek wzbogacić. Przypomnijmy, że oprócz filmu zawierała wiele interesujących dodatków. Jak wycięta z oryginalnego dzieła i przez lata uznawana za zaginioną sekwencja do utworu Hey You czy oryginalny zwiastun kinowy. Jak wyreżyserowany przez Geralda Scarfe’a teledysk do Another Brick In The Wall, Part 2, który powstał jeszcze przed filmem Parkera. Jak dwa dokumenty, w tym zrealizowany podczas kręcenia filmu The Other Side Of The Wall. Czy wreszcie jak ścieżka z komentarzem Rogera Watersa i Geralda Scarfe’a. Wszystko to znalazło się też w nowej edycji. Różnica sprowadza się do szaty graficznej. Tu było coś jeszcze do zrobienia. Tym razem całość zapakowano w digipack, dodatkowo włożony w przezroczystą, plastikową obwolutę, na której pojawiły się namalowane przez Scarfe’a nazwa zespołu i tytuł. Sam projekt okładki tym razem nawiązuje do pierwotnego wydania na kasecie VHS. Wróciły więc białe cegiełki, spomiędzy których wygląda przetworzony kadr z filmu (ten, który znalazł się na okładce poprzedniego wydania DVD). Dodatkowo w środku znalazła się reprodukcja oryginalnego plakatu kinowego. Słowem gustowny gadżecik dla zakręconych kolekcjonerów. Jak niżej podpisany, który postawił na półce nową edycję obok kilku wcześniejszych. Chociaż na pewno wielu fanów zespołu zamiast wydawać po raz kolejny pieniądze na ten sam tytuł wolałoby w końcu dołączyć do kolekcji DVD Pulse czy Delicate Sound Of Thunder (że o takim drobiazgu, jak film towarzyszący płycie The Final Cut nie wspomnę).

MICHAŁ KIRMUĆ



EMI/EMI Music Poland

3,5

W zeszłym roku Brian May i Roger Taylor (posługując się szyldem Queen) wraz z Paulem Rodgersem (znanym z Free i Bad Company) objechali świat z koncertami, na których starali się przywołać ducha dokonań swojej dawnej formacji. Po obejrzeniu jednego z takich koncertów, a także przy okazji recenzji płyty CD Return Of The Champions, miałem już okazję na tych łamach manifestować swoje poglądy na temat tej reaktywacji. Mówiąc w krótko, to nie było eleganckie ze strony muzyków Queen. Ale uczciwość artystyczna to jedno, a koncert to już coś zupełnie innego.

Dobrze się stało, że Return Of The Champions ma też odpowiednik na DVD. Bo w wersji wizualnej ogląda się to lepiej niż słucha z płyty. Przede wszystkim dlatego, że zgodnie z queenową tradycją, panowie przygotowali ciekawą oprawę wizualną. Chodzi głównie o światła. Montowane w scenie, wielkie reflektory przeciwlotnicze za ich plecami czy rampa oświetleniowa nad głowami niczym na okładce Live Killers...

A sam koncert... Ma swoją dramaturgię i klimat. Zaczynają delikatnie, od niemal samotnie wykonanego przez Paula Reaching Out. Po chwili na scenie pojawia się Brian. Opada kurtyna i chłopaki zaczynają od Tie Your Mother Down. Choć Rodgers nie tylko ma inny głos, ale i w zupełnie inny sposób się nim posługuje niż Freddie Mercury, to jednak w tych rockowych momentach (jak Fat Bottomed Girls czy zagrane później I Want It All i w mocnej części Hammer To Fall) sprawdza się bardzo dobrze.

Ten koncert ma też swoją cześć kameralną. Jak wówczas, gdy po Crazy Little Thing Called Love (wykonanym przez Paula i Briana na zabawnych gitarach typu silence) najpierw na małej scenie zostaje Roger z gitarzystami Jamiem Mosesem i Dannym Mirandą. Razem wykonują dedykowany Nelsonowi Mandeli nowy utwór Say It’s Not True. Po chwili zmienia ich Brian, który sam z gitarą wykonuje ’39 i odśpiewany przez publiczność Love Of My Life. Tyle że tym razem nie ma kto dyrygować tą publicznością (jakże wymownie wygląda to puste krzesło obok Briana).

Są też solówki. Rogera, która przy okazji jest świetnym wprowadzeniem do I’m In Love With My Car, i tradycyjna Briana, spuentowana (znanym z solowej płyty Back To The Light) Last Horizon. Podczas tego drugiego solowego popisu za plecami muzyków odsłania się ekran. Najpierw pojawia się na nim Londyn, dzięki czemu Brian znowu może się poczuć, jakby grał na dachu pałacu Buckingham. Ekran jeszcze dobitniej daje o sobie znać w dwóch momentach. W These Are The Days Of Our Lives, któremu towarzyszy film z pierwszej wizyty Queen w Japonii w 1975 roku. To były dni naszego życia, które już odeszły... Poza tym to właśnie wtedy pojawia się Freddie Mercury, który na nieistniejącym stadionie Wembley odśpiewuje pierwszą część Bohemian Rhapsody. Bardzo symboliczne. Tak się kończy podstawowy set koncertu. Choć nie mogło zabraknąć obowiązkowego zakończenia w postaci We Will Rock You, We Are The Champions i God Save The Queen, które poprzedziły świetne wersje The Show Must Go On i All Right Now.

Na DVD nie ma zbyt wielu dodatków. Dokładniej rzecz biorąc: jest jeden, ale za to wyjątkowy. Zarejestrowany 15 lipca 2005 roku w Hyde Parku i zaśpiewany przez główną trójkę Imagine Johna Lennona, dedykowany ofiarom ataku terrorystycznego na Londyn i uczestnikom akcji ratunkowej.

Reasumując, nawet jeśli mamy do czynienia z namiastką Queen, to jednak sam koncert jest bardzo przyzwoity. A Rodgers, no cóż... Nie jest Mercurym, ale w końcu to równie legendarny głos. I w dodatku taki, o którym można powiedzieć, że ciągle ma się świetnie.

region - 2, dźwięk - PCM Stereo, DD 5.1, DTS; obraz - 16:9 (PAL); napisy - brak
MICHAŁ KIRMUĆ

SBB - "Follow My Dreams"



Dopiero co fani SBB musieli wykosztować się, aby kupić dwudziestodwupłytowy boks Anthology 1974-2004, a tu proszę: już czeka kolejny wydatek. Na szczęście nie tak duży, a rzecz jest też atrakcyjna. Follow My Dreams to drugie DVD w dorobku grupy Józefa Skrzeka - w zeszłym roku ukazał się w tej formie koncert z 1979 roku, zatytułowany Szczęśliwi z miasta N. Nowe DVD również zawiera materiał archiwalny.

Główną atrakcją jest tu wykonanie na żywo tytułowej suity podczas telewizyjnego festiwalu w Knokke w Belgii w 1978 roku. Samo SBB, tak zespół jak i jego muzyka, są tutaj jednak tylko jednym z elementów przedstawienia. Bo grającemu na żywo zespołowi towarzyszy balet i to on przez większą część jest tutaj na pierwszym planie. SBB, właściwie tylko widoczne w osobie Skrzeka, pojawia się jedynie w śladowych ilościach. Choć muzyka jest obecna od samego początku do końca prezentacji. Reżyserem widowiska był Jerzy Gruza (m.in. twórca Czterdziestolatka). Po latach spektakl odbiera się jako pewnego rodzaju ciekawostkę i dowód na to, że muzycy SBB byli także otwarci na odmienne prezentacje swojej twórczości.

Niewątpliwie atrakcyjnie prezentuje się obszerny zbiór dodatków. Choć niektóre rzeczy mogą się wydać znajome z poprzedniego wydawnictwa. Moja ziemio wyśniona, to nic innego jak początek koncertu z warszawskiej Sali Kongresowej z 1979 roku, który w całości znalazł się na Szczęśliwych z miasta N. Na tamtym DVD ukazał się także - opisany jako Błysk SBB A.D. 1974 - urywek krótkiego filmu dokumentalnego, zatytułowanego Zespół SBB, którego reżyserem jest Piotr Szulkin (twórca Wojny światów - następnego stulecia). Na DVD Follow My Dreams ów dokument pojawił się w całości, a przedstawia on grupę markującą odgrywanie fragmentu płyty Nowy horyzont (w czołówce filmu Jerzy Piotrowski został przechrzczony na Andrzeja Piotrowskiego...). Innym owocem współpracy SBB i Szulkina jest, także umieszczony w dodatkach, fragment filmu Golem, w którym pojawia się lider grupy. Ponadto mamy jeszcze króciutki film animowany, nakręcony do fragmentu muzyki z płyty Follow My Dreams. Rzecz o dość psychodelicznym klimacie. Krótkometrażowe dodatki uzupełnia także zarejestrowany podczas opolskiego festiwalu w 1974 roku Zostało we mnie.

Najobszerniejszym materiałem umieszczonym na tym DVD jest zapis występu SBB z 2 maja 1994 roku w zabrzańskim Domu Muzyki i Tańca. Jest to już nieco inny SBB. Odrodzony po ponad dziesięciu latach niebytu, w zreorganizowanym, pięcioosobowym składzie. Do podstawowego tria, gościnnie dołączyli wówczas: na gitarze basowej Andrzej Rusek i na gitarze akustycznej Janusz Hryniewicz. Drugi z nich zastąpił też wówczas Skrzeka w wielu partiach wokalnych. Wydawnictwo zawiera też „standardowe” metalmindowe dodatki, jak biografia, dyskografia, zdjęcia czy tapety. A także wywiady z wszystkimi trzema muzykami najsłynniejszego składu SBB. Najbardziej zmienił się Piotrowski. W marynareczce, krótko ostrzyżony, w niczym nie przypomina siebie sprzed lat. Z kolei Apostolis przypomniał, że nie jest typem gaduły. Przeciwnie Skrzek. Szkoda tylko, że znowu wszystko podane mamy w NTSC.

MICHAŁ KIRMUĆ

SBB
Szczęśliwi z miasta N.
Śląska Witryna Muzyczna



Jak to dobrze, że ta wyklęta Telewizja Polska ma swoje przepastne archiwum, w którym spoczywa tyle niesamowitości. Takich jak ten specjalny koncert legendarnej grupy SBB. Występ towarzyszący Jazz Jamboree, który został zarejestrowany w 29 października 1979 roku w warszawskiej Sali Kongresowej.
Ta rejestracja ma swój osobliwy klimat. Wszystko zaczyna orkiestrowa introdukcja puszczona z taśmy. Dzisiaj element stosowany powszechnie. Z tym, że jednak muzycy SBB zamiast pojawić się w jej finale, przez te kilka minut bezczynnie stoją na scenie. Bardziej kuriozalny jednak jest konferansjer, który pojawia się po odegraniu pierwszej kompozycji Moja ziemio wyśniona (Wish). Najpierw dostojnie przedstawia zespół, potem mówi o nim kilka banałów... Sama realizacja telewizyjna, też znacznie odbiega od tej do której jesteśmy przyzwyczajeni dzisiaj. Długie, statyczne ujęcia, duże zbliżenia, a to na stopę perkusisty, kiedy indziej na rękę gitarzysty lub potencjometry instrumentów klawiszowych.
Osobliwości osobliwościami, ale sam występ kwartetu (ze Skrzekiem, Antymosem i Piotrowskim gra już gitarzysta Sławomir Piwowar) jest raczej bez zarzutu. No przynajmniej pod względem wykonawstwa (kilka klasyków mogło by to się jeszcze znaleźć, choć i bez nich SBB gra niemal półtorej godziny). Tradycyjnie mamy tu rozimprowizowane kompozycje, które tylko przypominają swoje pierwowzory z płyt. Jak Ze słowem biegnę do ciebie czy półgodzinną suitę Going Away z płyty Follow My Dream wzbogaconą tematem Loneliness z Welcome. Niesamowite jest widzieć dzisiaj Józefa Skrzeka miotającego się za tą archaiczną, a zarazem niezastąpioną analogową „elektrownią”, której głównymi elementami są syntezatory Mooga (z MiniMoogiem na czele) a także elektroniczne pianino Fendera. Szkoda tylko, że ostatnia kompozycja na tym DVD (Improv), została boleśnie i drastycznie wyciszona.
Tytuł całości dała kompozycja premierowa. Inspiracją dla niej stał się koncert jaki SBB dało na początku 1978 roku w Neckargemund w Niemczech Zachodnich, w ośrodku rehabilitacyjnym. O czym opowiada sam Józef Skrzek w krótkim wywiadzie, który znalazł się na płycie jako dodatek. Inne dodatki to współcześnie sklecony ze starych ujęć, archiwalnych fotografii i grafik teledysk do Why No Peace, reportaż z premiery książki SBB Wizje oraz – co najcenniejsze – króciutki, bo półtorej minutowy, fragmencik kompozycji Błysk zarejestrowany na żywo w 1974 roku.

region – 2; dźwięk – DD 2.0; obraz – 4:3; napisy – brak
MICHAŁ KIRMUĆ



Warner Bros./Warner Home Video
5

Jeden z najważniejszych obrazów muzycznych. Legendarne zapasy błotne, oryginalnie pominięty występ Janis Joplin, wszystko na cyfrowym nośniku.
Pod koniec lat sześćdziesiątych odbyło się wiele festiwali jak ten w Woodstock. Chociażby Isle of Wight Festival rok później. Dlaczego więc właśnie po Woodstock pozostała tak wielka legenda? Między innymi (a może przede wszystkim) dzięki temu filmowi. Każdy szanujący się fan rocka tę relację na pewno zna, więc niejako dla formalności wspomnę, że nie jest to sucha rejestracja koncertów, które odbyły się w ramach trzydniowego festiwalu, a dokument pokazujący też to, co się działo poza sceną. Dokument przedstawiający hippisowski świat Ameryki przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nie ulega jednak wątpliwości, że mimo całego dokumentalnego waloru najważniejsza pozostaje muzyka. Wspaniała wersja I’m Going Home Ten Years After z Alvinem Lee na czele czy koncert Jimiego Hendrixa ostatniego dnia festiwalu, przed wykruszającą się publicznością, przeszły już do historii. Tak jak występ The Who. Nawet dzisiaj (a oglądałem ten film niezliczoną ilość razy) przechodzą mi ciarki po plecach, gdy po krótkim folkowym występie Joan Baez pojawiają się pierwsze dźwięki gitary Pete’a Townshenda i głos Rogera Daltreya wyśpiewujący ostatnie słowa rock opery Tommy. To jest chyba mój ulubiony fragment tego filmu. Woodstock jest również dokumentem pokazującym narodziny nowych gwiazd. Takich jak Joe Cocker, wykonujący słynny beatlesowski With A Little Help From My Friends, czy Carlos Santana, wykonujący Soul Sacrifice. Ten, kto widział ten film, na pewno pamięta solówkę perkusisty Mike’a Shrieve’a. Dla tych dwóch artystów występ w Woodstock stał się początkiem olśniewającej, trwającej do dziś kariery. Bez wątpienia ten film jest jednym z najważniejszych muzycznych filmów, jakie kiedykolwiek powstały. Doceniła to także Amerykańska Akademia Filmowa, przyznając jego twórcom statuetkę Oscara.
Oryginalny film nie zawierał występów niektórych ważnych gwiazd tego festiwalu, co stawiało pod znakiem zapytania słuszność wyboru, jakiego dokonał reżyser filmu Michael Wadleigh, umieszczając na przykład krótki występ dość groteskowej formacji Sha Na Na kosztem na przykład Janis Joplin. Na szczęście wersja reżyserska, wydana już jakiś czas temu na kasetach wideo, a teraz także na DVD, została poszerzona nie tylko o występ Janis (Work Me, Lord), ale także o koncerty Jefferson Airplane czy Canned Heat. Poza tym występ Hendrixa poszerzony został o Voodoo Chile. Ponadto film zyskał sugestywne wprowadzenie oraz kodę. Całość trwa obecnie ponad trzy i pół godziny. Szkoda tylko, że naklejka polskiego dystrybutora filmu błędnie podaje informacje o napisach w języku polskim.

region – 2; dźwięk – DD 5.1; obraz – 16:9 (od1.33:1do 2.36:1); napisy – brak
MICHAŁ KIRMUĆ

http://www.terazrock.pl/dvd.php?DvdId=43

Canned Heat
The Canned Heat Story



Tytuł wiele mówi o tym wydawnictwie. Mamy do czynienia z opowieścią o losach jednej z najpopularniejszych amerykańskich grup bluesrockowych, nie zaś z jej poczynaniami koncertowymi. Oczywiście takowe się tu pojawiają, ale służą raczej jako przerywniki wplatane pomiędzy wypowiedzi, a nie odwrotnie. Opowieść snują trzej panowie, w tym dwóch członków oryginalnego składu Canned Heat: perkusista Adolfo de la Parra i basista Larry Taylor, a także menażer Skip Taylor. Wydawnictwo możemy zatem nazwać dokumentem, w którym większą rolę odgrywa słowo niż muzyka.
Opowieść nie całkiem jest chronologiczna, gdyż zaczyna się od słynnego festiwalu Woodstock w 1969 roku. Oglądamy okazały widok hippisowskich tłumów zarejestrowany z helikoptera, w tle zaś słyszymy wspomnienia muzyków. Dopiero potem wracamy do początków zespołu, czyli do roku 1965. To właściwie jedyne złamanie chronologii, jak mniemam podyktowane chęcią efektownego otwarcia, co zresztą udało się osiągnąć. Później zaś słuchamy ciekawych wspomnień: o poszczególnych płytach, o klimacie epoki, o roszadach personalnych, ich przyczynach i skutkach, wreszcie o dwóch nieżyjących założycielach zespołu: Alanie „Blind Owl” Wilsonie i Bobie „The Bear” Hite. Historia tu opowiedziana kończy się w 1997 roku.
Trzeba przyznać, że mamy tu ciekawe ujęcie tematu. Mieszanka wspomnień, fragmentów koncertów oraz zdjęć złożyła się na dość ciekawy efekt.

region – 2; dźwięk – DD 2.0; obraz – 4:3; napisy – brak
MARCIN GAJEWSKI